Een wenweekend

Ieder mens vertelt graag een verhaal over zichzelf, en het mijne is er een van enthousiasme en nieuwsgierigheid. Daarom had ik niet verwacht dat ik zoveel heimwee zou hebben op een plek waar zoveel te beleven valt,en ik zoveel nog moet ontdekken. Ik was voor het gemak even vergeten dat ik mensen over het algemeen enger vind dan dieren. Het feit dat ik hier nog weinig mensen ken en iedere interactie dus even slikken is, leidt ertoe dat ik ‘s ochtends moeite heb om uit bed te komen. Maar dat geeft ook nog niet; het begin is altijd moeilijk, en ik heb alle tijd om rustig te wennen. Het afgelopen weekend heb ik dus op mijn dooie gemak avocado’s gegeten op mijn balkon, gebeld met het thuisfront, Zweedse puzzels gemaakt, en al één roman uitgelezen (een dunnetje). Tegen de middag sprak ik mezelf dan streng toe en ging ik de straat op, waarna ik steeds een stuk vrolijker terugkwam dan ik wegging. Mijn eerste les in Kameroen is dus: zoek contact. Met de drukte op straat, de vriendelijke mensen en de felle kleuren en de warme zon. Dan komt alles goed.

Zaterdag wandelde ik naar rechts, zondag naar links. Het is hier verrassend rustig. Iedereen is natuurlijk op straat, maar er wordt weinig geschreeuwd of getoeterd. Verder herken ik veel van Kampala – kleine winkeltjes, motortaxi’s, geroosterde maïskolven, vrouwen en kinderen met schalen vers fruit of pinda’s op hun hoofd. Anders zijn de gele autootjes die hier als taxi fungeren. Mensen noemen me ook geen ‘mzungu’, maar gaan in plaats daarvan voor het liever klinkende ‘la blanche’. Frisdrank heet hier ‘juice’ (of ‘jus’), en komt in flessen van 60 cl. In Istanboel zat ik ook graag op terrasjes, maar dan moest ik honderd keer zo’n minikoppie thee bestellen om mijn aanwezigheid te verantwoorden. Hier ben ik met één bestelling een hele middag zoet (letterlijk – alles smaakt hier naar Fernandes). Het is ook best prettig dat ik het nu nog niet zo druk heb, dan kan ik de tijd nemen om een beetje om me heen te kijken, Frans te leren en naar de stad te luisteren.

In alle bronnen die ik bezocht over hoe ik me moest gedragen in Kameroen werd benadrukt dat ik vooral geen broeken aan mocht trekken, of korte rokken, want alles van de knie naar boven is ongepast bloot. Hier in Yaoundé lijkt dat echter wel mee te vallen. Veel meisjes lopen in hotpants, strakke leggings of minirokken, met doorschijnende T-shirtjes waardoor je hun beha kunt zien, of juist in korset-achtige structuurtops die hun borsten richting schouder duwen. Kom ik aan in mijn nette jurken tot de enkels. Ik lachte hier vandaag om met Richard, de directeur van de organisatie waar ik verblijf. Hij drukte me op het hart “to always follow your experiences, not other people’s suggestions”. Hij voegde hieraan toe dat hij, als hij de wijze raad van zijn village elders had opgevolgd, hij niet naar de universiteit was gegaan. Hij deed het toch en slaagde cum laude. (Het deed me denken aan die schitterende reclame van de VPRO-gids, hebben jullie hem gezien? Een plaatje van Trump met een tekstballon: “Make Holland great again, don’t read VPRO-gids”, en als bescheiden commentaar in een hoekje van de pagina: “Laat je niet leiden, maar wel gidsen. Word nu lid.” Honderd punten!).

Terug naar Afrika. Heel mooi vind ik de vrouwen van middelbare leeftijd, die hun vaak forse lijf in een wolk van felgekleurde en volgeplooide stof hullen. De patronen zijn geometrisch, in complementaire kleuren. Sommige patronen herhalen een plaatje, zoals een bloem, een schatkist, of het logo van een organisatie. Wat je ook veel ziet zijn buitenlandse T-shirts, met teksten in andere talen. Zo ben ik al een dame tegengekomen die de tekst ‘Hard Brok Café Zwarte Cross’ op haar rug droeg, en een heer die ‘Hoogspringteam De Volharding’ supportte. Ik kwam langs een kledingwinkel die als slogan had: “Putting fashion in context of the larger world we live in”. Dit kan dus op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Sowieso zijn globalisering en moderniteit hier populaire onderwerpen. Een voorbeeld van het Amerikaanse gedachtegoed vind je in de Kameroense pophit “Maître de my life”. Een studio moderne wordt het snelst verhuurd, en in een lavarie moderne wil je je auto wassen. En je drank? Die koop je in slijterij la cave facebook.

Langzaamaan leg ik al meer contacten. Zo heb ik gisteravond eerst jus gedronken met een paar jongeren uit de buurt, en daarna voetbal gekeken met Laurence, onze nachtwaker. Morgen heb ik mijn eerste officiële afspraken, en mijn eerste taxirit. Wens me succes!